موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه تحقیقات نوین میان رشته ای حقوق 2783-3631 4 3 2024 11 15 The Principle of Freedom in Collecting Evidence in the Iranian Criminal System and Imamite Jurisprudence اصل آزادی تحصیل ادله در نظام کیفری ایران و فقه امامیه 98 117 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA افشین قاضی دادگستری، دانشجوی مقطع دکتری جزا و جرمشناسی دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران. 2024 09 17 In light of the adoption of the 2013 Criminal Procedure Code, with subsequent amendments, and in the context of Article 4 of this law, the presumption of innocence has been established, and proving the criminality of actions requires the presentation of court-admissible evidence. However, the main question of this research is whether "judicial authorities, based on the prevailing social norms, have unrestricted discretion in collecting evidence." Undoubtedly, the judicial authority has full independence in uncovering evidence and conducting investigations related to the case, but does this independence extend to unrestricted freedom in evidence collection? In criminal matters, the judge's personal conviction directly impacts the verdict. The judge’s conscience will be persuaded by the evidence, so judges are required to collect evidence freely to issue a just ruling. However, this freedom is not absolute, and it must not violate human dignity. This article uses a descriptive-library-based method and refers to primary sources, sacred books, articles, theses, and library references to examine the views of the divine prophets and prophecies in Abrahamic religions. It appears that the principle of freedom in collecting evidence in the Iranian criminal system is a relative concept, as in some crimes, evidence collection is unrestricted, while in other crimes, evidence collection is deemed unlawful and illegal. Therefore, judges must assess the evidence carefully in light of the crime committed and evaluate the legitimacy or illegitimacy of the evidence. If the evidence is unlawful, it should not be given effect. با عنایت به تصویب قانون آیین دادرسی کیفری مصوب سال 1392، با اصلاحات بعدی و در متن آن حسب تدوین ماده 4 از این قانون، همواره اصل بر برائت افراد بوده و اثبات مجرمانه اعمال افراد نیازمند ارائه ادله محکمه‌پسند است؛ اما اینکه آیا «مقامات قضایی حسب عرف موجود در بدنه اجتماع، در جمع‌آوری ادله به هر نحوی اختیار دارند یا خیر؟»، سؤال اصلی این پژوهش خواهد بود. بدون شک، مقام قضایی در کشف دلیل و انجام تحقیقات مرتبط با پرونده دارای استقلال کامل است اما آیا این استقلال را در جمع‌آوری ادله، آن هم به نحو مطلق خواهد داشت؟ در مباحث کیفری، اقناع وجدانی قاضی، تأثیری مستقیم در صدور حکم دارد. وجدان قاضی با توجه به ادله، قانع خواهد شد؛ بنابراین، قضات موظف هستند برای صدور حکمی عادلانه، آزادانه دست به تحصیل ادله بزنند اما این آزادی تا بدان‌‌جا نیست که بتواند کرامت انسانی را پایمال نماید. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی-کتابخانه‌ای و رجوع به کتب مقدس و منابع غالباً درجه اول و با مراجعه به منابع کتابخانه‌ای، مقالات، پایان‌نامه‌ها و فیش‌برداری به بررسی برخی سخنان پیامبران الهی و بشارت‌های گذشتگان در ادیان ابراهیمی پرداخته شده است. به نظر می‌‌رسد که اصل آزادی تحصیل دلیل در نظام کیفری ایران یک مفهوم نسبی است چراکه در برخی جرائم، تحصیل ادله با هیچ‌گونه محدودیتی روبه‌‌رو نیست؛ حال آنکه در برخی جرائم دیگر، تحصیل ادله، عملی نامشروع و غیرقانونی به شمار می‌‌رود؛ بنابراین، قضات هستند که باید با توجه به جرائم صورت‌‌گرفته، نسبت به ارزیابی ادله و مشروعیت و عدم مشروعیت آنان دقت نمایند و در صورت نامشروع بودن ادله به آن ترتیب اثر ندهند. /downloadfilepdf/1802119